martes, 24 de septiembre de 2013

Reuniendo las piezas de un parchís universitario

Residencia, Cacheiras, fiesta, La Concha, pasta con tomate y atún, Alameda, Renfe, los jueves, campus norte, la Ascensión, la sala del café, parchís.... Son algunas de las palabras que me vienen a la mente cuando recuerdo mi época universitaria. 4 años en los que viví en Santiago y donde no solo adquirí conocimientos profesionales sino que me sirvió para crecer personalmente, superar retos y madurar. 

Esos años los compartí con muchas personas pero cuatro de ellas ocuparon un lugar muy especial y con las que compartí cada momento de esos cuatro años.

Llegamos juntas a Santiago, a la misma residencia universitaria e igual de perdidas. Cada una venía de un rincón de Galicia y con una meta totalmente diferente de la otra. Con los años, una se convertiría en farmacéutica, otra en odontóloga, la tercera en ginecóloga, otra llegaría a ser oftalmóloga y la que escribe en periodista. Parecía difícil que a priori personas tan diferentes congeniaran tan pronto, pero así fue. Poco a poco comenzamos a compartir confidencias en las habitaciones, cafés entre descanso y descanso del estudio, noches de fiesta, viajes al fin del mundo y sueños. 

Tras varios años, fuimos terminando nuestras licenciaturas y haciéndonos hueco en el complicado mundo laboral a lo largo de todo el territorio nacional. 

Hace ya varios años que todas dejamos Santiago y volver a reunirnos cada vez se hacía más complicado. Tras muchos intentos, conseguimos organizar una quedada en Madrid hace unos días para unir las 5 partes de un parchís que marcó nuestra etapa universitaria. Un parchís que partimos en 5 piezas y que cada una recibimos a medida que nos licenciábamos. Unas piezas que tras 5 años se volvieron a unir para recordar viejos tiempos y pasar un fin de semana increíble.


Pdt: No, nunca jugamos con este parchís. Para nosotras es un símbolo ya que lo encontramos el año que llegamos a Santiago.

domingo, 8 de septiembre de 2013

Relaxing cup of café con leche in Plaza Mayor

Hoy en día el nivel de inglés es fundamental para encontrar trabajo. Son muchas las empresas que comienzan la selección del personal fijándose en el nivel de inglés de los candidatos y, si no hablan fluidamente el lenguaje de Shakespeare directamente no hay posibilidad de continuar con el proceso.

Pero, parece ser, que para ser miembro del COI y representar a Madrid como ciudad olímpica en 2020 el nivel de inglés no es fundamental. Estos días pudimos ver como la alcaldesa de Madrid, Ana Botella intentaba defenderse en un inglés rudimentado que dejó mucho que desear.

En su discurso ante los miembros del COI, Ana Botella dejó una frase para la historia: "Relaxing cup of café con leche in Plaza Mayor". Me gustaría saber qué pensaron en esos momentos todos los miembros al escuchar espantosa frase salir por la boca de la alcaldesa de Madrid. Sin duda, un claro ejemplo de un spanglish que se mostrará en las clases de inglés como un ejemplo a no seguir.

Y yo me pregunto, si hoy en día en cualquier empresa te piden como mínimo un nivel de inglés del B2 ¿Por qué a nuestros políticos no se les pide también ese nivel? Una vez más, los políticos españoles han dejado mucho que desear mostrándose al mundo con su ridículo inglés y su imposiblidad de entenderse con el resto del mundo en el idioma que está considerado como el idioma universal.

jueves, 25 de julio de 2013

¿Xornalismo? ¿Onde?

Cada suceso que pasa asómbrome máis da situación do xornalismo actual. Tralo grave accidente de onte ocurrido polo descarrilamento dun tren en Santiago de Compostela o normal sería que os medios de comunicación actuaran como o que son: medios de comunicación. 

Sen embargo, só unha televisión, a TVG estaba en directo e informando do acontecido pero eso sí, facendo apoloxía do amarelismo, enfocando corpos de mortos e feridos sen importarlles o dano que poderían facer os familiares das víctimas. 

As cadenas privadas pasaron olímpicamente do tema: Antena 3, Telecinco, Cuatro e La Sexta decidiron seguir coa súa programación habitual e soamente se dignaron a pasar un rótulo informativo na banda inferior da imaxe ¿Acaso era más importante o accidente que o partido? ¿Ou que unha película? Se ve que para estas empresas, o importante é o beneficio económico e a verdadeira finalidade dun medio, informar, non a teñen moi presente. 

Por outra banda, TVE, unha televisión pública decidiu cortar a súa programación e comenzar a falar do accidente case dúas horas máis tarde que ocorrera o incidente. Pero non só chegaron tarde, se non que tamén o fixeron mal. Decidiron emitir unhas imaxes de archivo sobre o accidente de tren ocurrido en 2003 en Castela A Mancha. Incompetitividade e desinformación caracterizaron a emisión de dito canle durante as primeiras horas. 

Sen dúbida, a imaxa que deiixaron onte os nosos medios de comunicación foi moi vergonzosa. E se esta é a liña que o noso país quere seguir, só nos queda botar as mans a cabeza e chorar, porque un país sen xornalismo está condenado ó seu pobo á ignorancia. 

Unha noite tráxica onde aflorou a solidaridade

Esta noite debería ser unha noite de troula, festa, verbena e fogos. Sen embargo, está sendo unha noite de llantos, incredulidade e surrealismo. 

Pero unha vez máis, o pobo galego demostrou que é solidario e que nos momentos que máis se lle necesita el responde con creces. 

Non solo onte a policía, os bombeiros e os médicos fixeron un traballo digno de admirar. 

Hai que recoñecer o traballo dos veciños de Angrois, que saíron das súas casas con palas, mantas e palés para intentar sacar e auxiliar a todos os viaxeiros que ían nese tren. Hai que recoñecer a todos ós "festeiros" que decidiron cambiar unha noite de festa por unha doazón de sangue para axudar a todo aquel que o necesitaba. Hai que recoñecer a todos os Hosteleiros que ofreceron ós familiares das víctimas habitacións para que puideran descansar nestres intres. Hai que recoñecer a parados e a xente que deixou as súas vacacións para volver ós postos de traballo cando máis se necesitaba. 

Esta noite será unha noite que quedará na memoria de todos nós, pero tamén quedará o recordo do lado humano da xente que aparece nos peores momentos. Grazas Galiza, porque cando máis se necesita ás persoas é aí cando resaltamos.




miércoles, 24 de abril de 2013

¿Tiene futuro el papel?

El eterno dilema ¿Electrónico o de papel? Cuando aparecieron los e-books muchos estudios comenzaron a predecir la era del fin del libro, pero ¿Acaso no puede haber una convivencia pacífica entre ambos?

Ambos tienen su pros y sus contras. Pero desde mi punto de vista, los dos tienen futuro ¿Acaso no te encanta abrir un libro y oler ese olor tan característico? ¿Y no prefieres el e-book para llevar de fin de semana cuando no sabes qué libro te va a apetecer empezar?

Esa lucha entre el papel y el electrónico la ha aprovechado la agencia Leo Burnett para hacer un anuncio de papel higiénico. En el spot, se ve a un hombro completamente entusiasmado con su iPad, mientras que su mujer Emma realiza todas sus actividades sobre papel. Sin embargo, hay un aspecto que su dispositivo electrónico no puede hacer.



Y es que al papel aún le queda mucho futuro por delante.


lunes, 22 de abril de 2013

Desigual: Hazlo por la mañana

Desigual ha vuelto a triunfar con su nueva campaña publicitaria #Hazloporlamañana. En esta campaña, podemos ver a mujeres despertándose, vistiéndose, obviamente con ropa de Desigual, y con sus parejas tras acostarse con ellos, o en un caso, con su consolador.

Un spot atrevido, que busca llamar la atención y con el que ya han triunfado. La campaña solo lleva un par de días online y ya han conseguido que todo el mundo hable de él.

Con este anuncio, la marca de ropa vuelve a dejar claro cual es el mensaje que quiere trasmitir. Su ropa es para chicas atrevidas, lanzadas y que disfrutan de la vida.





miércoles, 17 de abril de 2013

Dove pone a prueba la percepción de uno mismo.

¿Que es lo que cambiarías de ti? Que si estoy gorda, que si quiero el pelo liso, que si mi pecho no es perfecto, que si soy baja... Todos tenemos "defectos" que nos gustaría cambiar para poder conseguir esa "perfección" tan añorada por todos. ¿Cuantas veces nos hemos menospreciado?

Basándose en este hecho, Dove nos ha vuelto a sorprender con su campaña, en el que resalta la belleza interior y exterior de cada persona.

En su vídeo, una persona llega a una sala donde lo espera un dibujante separado por una cortina (no se pueden ver entre ellos). El dibujante comienza a preguntarle por su cara, sus rasgos físicos y como se ven. La persona va contestando a las preguntas mientras el dibujante va retratando a la persona según lo que ella cuenta. Después, un amigo del retratado vuelve a describir a la persona y el dibujante la vuelve a dibujar de nuevo. Así, cada persona tiene 2 dibujos: el descrito por ellos mismos y el descrito por otra persona ¿El resultado? dos retratos totalmente diferentes de una misma persona.

Merece la pena ver el vídeo y reflexionar sobre la imagen que tenemos todos de uno mismo y cómo vistos desde afuera  somos mejores de lo que creemos.