En unas horas comenzará otro nuevo año, un año cargado de nuevos retos y nuevos propósitos. Y es que tras hacer balance de este 2013 soy de las que no se puede quejar. Sí, ha habido errores, pero he aprendido de ellos y sin duda después de los últimos 365 días puedo decir que fue un gran año: experiencias, viajes, trabajo, fiestas, aprendizaje.... Y por todo esto, 2014 tan solo te pido que te portes como mínimo tan bien como este año y obviamente todo lo que se pueda mejorar será bienvenido.
Feliz 2014 a todos espero que este sea el año que todos estamos esperando para poder cumplir al menos uno de nuestros años.
martes, 31 de diciembre de 2013
jueves, 12 de diciembre de 2013
La campaña navideña de WestJet nos trae ilusión
Los aeopuertos tienen algo, en ellos siempre se respira una atmósfera especial y todo aquél que los frecuente siempre puede ver historias que no nos dejarán indiferentes. Los aeropuertos son lugares de encuentros y de despedidas. Son lugares donde siempre verás historias tristes y alegres. Son lugares idóneos para conseguir que una campaña publicitaria triunfe y se haga viral en pocas horas.
Cuando he visto la campaña navideña que ha hecho WestJet este año he pensado: ¡Ojalá me pasase eso a mí en mi vuelo a casa del día Navidad! Y es que después de ver esta campaña el espíritu de la navidad te invadirá.
La campaña está realizada por la compañía canadiense WestJet. Esta compañía aérea convirtió un aeropuerto en un reencuentro con Papa Noel. Todos los pasajeros del vuelo antes de embarcar tenían que ir pasando por delante de un Papa Noel virtual pidiéndole ese regalo tan ansiado que querían por navidad. Los 150 pasajeros pidieron por la boca y WestJet cumplió sus sueños en lo que duraba el trayecto. Cuando el avión aterrizó, cada uno de ellos recibió su regalo entre asombro, felicidad y emoción.
¿A que es preciosa?
Y sí, ya sé que este tipo de acciones no es la primera vez que se hace, y que otras compañías aéreas han hecho algo parecido anteriormente y siempre han sido un gran éxito (todos sabemos que emoción+sorpresa+navidad es una fórmula que nunca falla). Pero ésta de WestJet tiene algo que atrapa.
Pero si tenemos que mirar hacia atrás y recordad alguna otra campaña. Sin lugar a duda, entre las mejores se encuentra la realizada por Spanair en las navidades del 2012 donde un avión con dirección a Coruña se cruzaba con Papa Noel dejándole mensajes a los niños y no tan niños.
Y es que por muchas campañas que se hagan como éstas nunca nos dejarán de sorprender y volver a recordad la sensación de todo niño al ver como Papa Noel hace realidad sus sueños.
Y vosotros ¿Con cual de las dos os quedáis?
domingo, 17 de noviembre de 2013
Todoist, una extensión para ser más productivo mientras navegas
Todoist es una práctica extensión con la que podemos crear y gestionar listas de tareas directamente desde nuestro navegador.
Es ideal para todos aquellos que nos pasamos el día en internet y no sabemos como llevar un control de las cosas que tenemos que hacer (y muchas veces terminando haciéndolo en post-it). De esta manera, las tendremos directamente en el navegador, siempre presentes y ayudándonos a realizarlas en tiempo.
Todoist funciona de una manera muy sencilla. Podemos agregar proyectos y asociarlos a actividades y tareas. Además, a cada una de las tareas se les debe poner la fecha en la que se debe realizar. Obviamente, las tareas se pueden editar, marcar como hechas, moverlas de días, marcarlas según su prioridad…
Además de las tareas, Todoist funciona como un marcador de páginas web, permitiendo guardar enlaces a sitios de interés y definir fechas para leer después su contenido. También se pueden agregar como tareas los mensajes del correo de gmail para tenerlos presente y no olvidar responderlos, el programa detecta cuándo está abierto un mensaje en el correo y da la opción de enlazar el mensaje.
Para usar esta herramienta se debe crear una cuenta en http://todoist.com con un nombre de usuario, correo electrónico, contraseña y zona horaria. Luego, se debe instalar la extensión para el navegador (Firefox o Chrome) y el programa se ejecutará automáticamente cada vez que abra el navegador.
Por último, decir que todoist está disponible como aplicación para los móviles.
martes, 24 de septiembre de 2013
Reuniendo las piezas de un parchís universitario
Residencia, Cacheiras, fiesta, La Concha, pasta con tomate y atún, Alameda, Renfe, los jueves, campus norte, la Ascensión, la sala del café, parchís.... Son algunas de las palabras que me vienen a la mente cuando recuerdo mi época universitaria. 4 años en los que viví en Santiago y donde no solo adquirí conocimientos profesionales sino que me sirvió para crecer personalmente, superar retos y madurar.
Esos años los compartí con muchas personas pero cuatro de ellas ocuparon un lugar muy especial y con las que compartí cada momento de esos cuatro años.
Llegamos juntas a Santiago, a la misma residencia universitaria e igual de perdidas. Cada una venía de un rincón de Galicia y con una meta totalmente diferente de la otra. Con los años, una se convertiría en farmacéutica, otra en odontóloga, la tercera en ginecóloga, otra llegaría a ser oftalmóloga y la que escribe en periodista. Parecía difícil que a priori personas tan diferentes congeniaran tan pronto, pero así fue. Poco a poco comenzamos a compartir confidencias en las habitaciones, cafés entre descanso y descanso del estudio, noches de fiesta, viajes al fin del mundo y sueños.
Tras varios años, fuimos terminando nuestras licenciaturas y haciéndonos hueco en el complicado mundo laboral a lo largo de todo el territorio nacional.
Hace ya varios años que todas dejamos Santiago y volver a reunirnos cada vez se hacía más complicado. Tras muchos intentos, conseguimos organizar una quedada en Madrid hace unos días para unir las 5 partes de un parchís que marcó nuestra etapa universitaria. Un parchís que partimos en 5 piezas y que cada una recibimos a medida que nos licenciábamos. Unas piezas que tras 5 años se volvieron a unir para recordar viejos tiempos y pasar un fin de semana increíble.
Pdt: No, nunca jugamos con este parchís. Para nosotras es un símbolo ya que lo encontramos el año que llegamos a Santiago.
domingo, 8 de septiembre de 2013
Relaxing cup of café con leche in Plaza Mayor
Hoy en día el nivel de inglés es fundamental para encontrar trabajo. Son muchas las empresas que comienzan la selección del personal fijándose en el nivel de inglés de los candidatos y, si no hablan fluidamente el lenguaje de Shakespeare directamente no hay posibilidad de continuar con el proceso.
Pero, parece ser, que para ser miembro del COI y representar a Madrid como ciudad olímpica en 2020 el nivel de inglés no es fundamental. Estos días pudimos ver como la alcaldesa de Madrid, Ana Botella intentaba defenderse en un inglés rudimentado que dejó mucho que desear.
En su discurso ante los miembros del COI, Ana Botella dejó una frase para la historia: "Relaxing cup of café con leche in Plaza Mayor". Me gustaría saber qué pensaron en esos momentos todos los miembros al escuchar espantosa frase salir por la boca de la alcaldesa de Madrid. Sin duda, un claro ejemplo de un spanglish que se mostrará en las clases de inglés como un ejemplo a no seguir.
Y yo me pregunto, si hoy en día en cualquier empresa te piden como mínimo un nivel de inglés del B2 ¿Por qué a nuestros políticos no se les pide también ese nivel? Una vez más, los políticos españoles han dejado mucho que desear mostrándose al mundo con su ridículo inglés y su imposiblidad de entenderse con el resto del mundo en el idioma que está considerado como el idioma universal.
Pero, parece ser, que para ser miembro del COI y representar a Madrid como ciudad olímpica en 2020 el nivel de inglés no es fundamental. Estos días pudimos ver como la alcaldesa de Madrid, Ana Botella intentaba defenderse en un inglés rudimentado que dejó mucho que desear.
En su discurso ante los miembros del COI, Ana Botella dejó una frase para la historia: "Relaxing cup of café con leche in Plaza Mayor". Me gustaría saber qué pensaron en esos momentos todos los miembros al escuchar espantosa frase salir por la boca de la alcaldesa de Madrid. Sin duda, un claro ejemplo de un spanglish que se mostrará en las clases de inglés como un ejemplo a no seguir.
Y yo me pregunto, si hoy en día en cualquier empresa te piden como mínimo un nivel de inglés del B2 ¿Por qué a nuestros políticos no se les pide también ese nivel? Una vez más, los políticos españoles han dejado mucho que desear mostrándose al mundo con su ridículo inglés y su imposiblidad de entenderse con el resto del mundo en el idioma que está considerado como el idioma universal.
jueves, 25 de julio de 2013
¿Xornalismo? ¿Onde?
Cada suceso que pasa asómbrome máis da situación do xornalismo actual. Tralo grave accidente de onte ocurrido polo descarrilamento dun tren en Santiago de Compostela o normal sería que os medios de comunicación actuaran como o que son: medios de comunicación.
Sen embargo, só unha televisión, a TVG estaba en directo e informando do acontecido pero eso sí, facendo apoloxía do amarelismo, enfocando corpos de mortos e feridos sen importarlles o dano que poderían facer os familiares das víctimas.
As cadenas privadas pasaron olímpicamente do tema: Antena 3, Telecinco, Cuatro e La Sexta decidiron seguir coa súa programación habitual e soamente se dignaron a pasar un rótulo informativo na banda inferior da imaxe ¿Acaso era más importante o accidente que o partido? ¿Ou que unha película? Se ve que para estas empresas, o importante é o beneficio económico e a verdadeira finalidade dun medio, informar, non a teñen moi presente.
Por outra banda, TVE, unha televisión pública decidiu cortar a súa programación e comenzar a falar do accidente case dúas horas máis tarde que ocorrera o incidente. Pero non só chegaron tarde, se non que tamén o fixeron mal. Decidiron emitir unhas imaxes de archivo sobre o accidente de tren ocurrido en 2003 en Castela A Mancha. Incompetitividade e desinformación caracterizaron a emisión de dito canle durante as primeiras horas.
Sen dúbida, a imaxa que deiixaron onte os nosos medios de comunicación foi moi vergonzosa. E se esta é a liña que o noso país quere seguir, só nos queda botar as mans a cabeza e chorar, porque un país sen xornalismo está condenado ó seu pobo á ignorancia.
Sen embargo, só unha televisión, a TVG estaba en directo e informando do acontecido pero eso sí, facendo apoloxía do amarelismo, enfocando corpos de mortos e feridos sen importarlles o dano que poderían facer os familiares das víctimas.
As cadenas privadas pasaron olímpicamente do tema: Antena 3, Telecinco, Cuatro e La Sexta decidiron seguir coa súa programación habitual e soamente se dignaron a pasar un rótulo informativo na banda inferior da imaxe ¿Acaso era más importante o accidente que o partido? ¿Ou que unha película? Se ve que para estas empresas, o importante é o beneficio económico e a verdadeira finalidade dun medio, informar, non a teñen moi presente.
Por outra banda, TVE, unha televisión pública decidiu cortar a súa programación e comenzar a falar do accidente case dúas horas máis tarde que ocorrera o incidente. Pero non só chegaron tarde, se non que tamén o fixeron mal. Decidiron emitir unhas imaxes de archivo sobre o accidente de tren ocurrido en 2003 en Castela A Mancha. Incompetitividade e desinformación caracterizaron a emisión de dito canle durante as primeiras horas.
Sen dúbida, a imaxa que deiixaron onte os nosos medios de comunicación foi moi vergonzosa. E se esta é a liña que o noso país quere seguir, só nos queda botar as mans a cabeza e chorar, porque un país sen xornalismo está condenado ó seu pobo á ignorancia.
Unha noite tráxica onde aflorou a solidaridade
Esta noite debería ser unha noite de troula, festa, verbena e fogos. Sen embargo, está sendo unha noite de llantos, incredulidade e surrealismo.
Pero unha vez máis, o pobo galego demostrou que é solidario e que nos momentos que máis se lle necesita el responde con creces.
Non solo onte a policía, os bombeiros e os médicos fixeron un traballo digno de admirar.
Hai que recoñecer o traballo dos veciños de Angrois, que saíron das súas casas con palas, mantas e palés para intentar sacar e auxiliar a todos os viaxeiros que ían nese tren. Hai que recoñecer a todos ós "festeiros" que decidiron cambiar unha noite de festa por unha doazón de sangue para axudar a todo aquel que o necesitaba. Hai que recoñecer a todos os Hosteleiros que ofreceron ós familiares das víctimas habitacións para que puideran descansar nestres intres. Hai que recoñecer a parados e a xente que deixou as súas vacacións para volver ós postos de traballo cando máis se necesitaba.
Esta noite será unha noite que quedará na memoria de todos nós, pero tamén quedará o recordo do lado humano da xente que aparece nos peores momentos. Grazas Galiza, porque cando máis se necesita ás persoas é aí cando resaltamos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
